|
ध्यायतो विषयान्पुंसः सङ्गस्तेषूपजायते ।
सङ्गात्सञ्जायते कामः कामात्क्रोधोऽभिजायते ।। ६२ ।।
क्रोधाद्भवति सम्मोहः सम्मोहात्स्मृतिविभ्रमः ।
स्मृतिभ्रंशाद् बुद्धिनाशो बुद्धिनाशात्प्रणश्यति ।। ६३ ।।
रागद्वेषवियुक्तैस्तु विषयानिन्द्रियैश्चरन् ।
आत्मवश्यैर्विधेयात्मा प्रसादमधिगच्छति ।। ६४ ।।
प्रसादे सर्वदुःखानां हानिरस्योपजायते ।
प्रसन्नचेतसो ह्याशु बुद्धिः पर्यवतिष्ठते ।। ६५ ।।
नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य न चायुक्तस्य भावना ।
न चाभावयतः शान्तिरशान्तस्य कुतः सुखं ।। ६६ ।।
इन्द्रियाणां हि चरतां यन्मनोऽनुविधीयते ।
तदस्य हरति प्रज्ञां वायुर्नावमिवाम्भसि ।। ६७ ।।
dhyāyato viṣayān-puṁsaḥ saṅgas-teṣūpajāyate |
saṅgāt-sañjāyate kāmaḥ kāmāt-krodho’bhijāyate || 2.62 ||
krodhād-bhavati sammohaḥ sammohāt-smṛti-vibhramaḥ |
smṛti-bhraṁśād buddhi-nāśo buddhi-nāśāt-praṇaśyati || 2.63 ||
rāga-dveṣa-viyuktais-tu viṣayān-indriyaiś-caran |
ātma-vaśyair-vidheyātmā prasādam-adhigacchati || 2.64 ||
prasāde sarva-duḥkhānāṁ hānir-asyopajāyate |
prasanna-cetaso hy-āśu buddhiḥ paryavatiṣṭhate || 2.65 ||
nāsti buddhir-ayuktasya na cāyuktasya bhāvanā |
na cābhāvayataḥ śāntir-aśāntasya kutaḥ sukham || 2.66 ||
indriyāṇāṁ hi caratāṁ yan-mano’nuvidhīyate |
tad-asya harati prajñāṁ vāyur-nāvam-ivāmbhasi || 2.67 ||
|
